Aktualności:
Chorzy na Colitis Ulcerosa bez dostępu do terapii biologicznej
Mówią o sobie CUdaki - chorzy na Colitis Ulcerosa. Brak dostępu do terapii biologicznej jedynie potwierdza tę nazwę. Ich głos wydobywa się z toalety. Czy dlatego jest słabo słyszalny?
czytaj więcej »
Co nowego w nauce?
Poniżej wyjątek z artykułu „Postępy w gastroenterologii i żywieniu dzieci w 2004 roku” Medycyna Praktyczna Pediatria 2005/02 autorstwa dr hab. med. Hanny Szajewskiej z Kliniki Gastroenterologii i Żywienia Dzieci AM w Warszawie.
Leczenie żywieniowe
Wytyczne zawierają zalecenia North American Society for Pediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition dotyczące postępowania żywieniowego u dzieci chorych na przewlekłe nieswoiste zapalenie jelit. Przedstawiono w nich między innymi stanowisko ekspertów amerykańskich dotyczące: (1) identyfikacji i monitorowania zaburzeń stanu odżywienia (jako minimum uznano regularne nanoszenie na siatkę centylową danych dotyczących masy i długości ciała oraz BMI); (2) diety - wskazane jest przestrzeganie zrównoważonej diety odpowiedniej dla wieku i płci; (3) odpowiedniej podaży wapnia (1300 mg/dzień dla nastolatków) i witaminy D (400 j./dzień bez względu na wiek); (4) stosowania diety enteralnej w indukowaniu remisji u chorych na ostrą postać choroby Leśniowskiego i Crohna - uznano, że skuteczność diety elementarnej i polimerycznej jest podobna; (5) wskazań do całkowitego żywienia dożylnego; (6) stosowania glutaminy, oleju rybiego, krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych jako podstawowego leczenia - uznano, że nieliczne dane naukowe nie pozwalają na sformułowanie jednoznacznych zaleceń; (7) zaburzeń psychospołecznych często występujących u dzieci z przewlekłym nieswoistym zapaleniem jelit i mogących ulec nasileniu w czasie leczenia żywieniowego (enteralnego lub TPN).
Wartość diagnostyczna badań krwi
W praktyce codziennej istotna jest szybka identyfikacja dzieci, u których istnieje duże prawdopodobieństwo przewlekłego zapalenia jelit. Wyniki badania brytyjskiego wykazały, że u dzieci z dolegliwościami przewodu pokarmowego najbardziej przydatnymi w identyfikacji dzieci z podejrzeniem colitis ulcerosa lub choroby Leśniowskiego i Crohna jest stwierdzenie w badaniach laboratoryjnych niedokrwistości lub trombocytozy W celu ustalenia ostatecznego rozpoznania konieczne jest jednak wykonanie specjalistycznych badań.
Budezonid
Od kilku już lat prowadzone są badania nad zastosowaniem w chorobie Leśniowskiego i Crohna preparatów kortykosteroidowych o małej biodostępności, w tym budezonidu. W 2004 roku opublikowano wyniki badania European Collaborative Research Group on Budesonide in Paediatric IBD. W badaniu z randomizacją obejmującym 48 pacjentów z chorobą Leśniowskiego i Crohna w wieku 6.-16. roku życia stwierdzono, że budezonid podawany doustnie w dawce 9 mg/dobę przez 8 tygodni, a następnie 6 mg/kg przez 4 tygodnie nie różni się skutecznością od standardowych dawek prednizonu (1 mg/kg przez 4 tygodnie, zmniejszanie dawki przez 8 tygodni). Remisję stwierdzono odpowiednio u 55% i 71% pacjentów (p = 0,25). Częstość występowania działań niepożądanych w grupie eksperymentalnej była istotnie mniejsza niż w grupie kontrolnej. Wyniki są zgodne z wynikami wcześniejszego badania z randomizacją, ale przeprowadzonego metodą otwartej próby.
Infliksimab
Dobrze udokumentowane jest korzystne działanie infliksimabu w leczeniu choroby Leśniowskiego i Crohna bez przetok. Wcześniejsze krótkofalowe obserwacje sugerowały jego skuteczność także w leczeniu choroby Leśniowskiego i Crohna z przetokami. Miniony rok dostarczył kolejne takie dane, tym razem pochodzące z dużego, przeprowadzonego jednak wyłącznie u dorosłych, badania z randomizacją, z dłuższym okresem
Nie ulega wątpliwości, że infliksimab jest cennym lekiem, ale jego stosowanie wiąże się z występowaniem wielu działań niepożądanych. Wśród działań niepożądanych warto wymienić reakcje anafilaktyczne, posocznicę, gruźlicę, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii, histoplazmozę, zakażenie wirusem cytomegalii, aspergillozę, kryptokokozę, kandydozę czy listeriozę. Teoretycznie istnieje również zwiększone ryzyko wystąpienia chorób rozrostowych (np. lymphoma). W piśmiennictwie w zasadzie nie ma podobnych opracowań dotyczących dzieci.
Probiotyki
Etiopatogeneza przewlekłych nieswoistych zapaleń jelit wciąż jeszcze jest niejasna. Uważa się jednak, że mikroflora jelitowa może odgrywać istotną rolę w inicjowaniu i(lub) podtrzymywaniu stanu zapalnego, w związku z czym podejmowane są próby stosowania probiotyków w leczeniu przewlekłego nieswoistego zapalenia jelit. W dużym badaniu z randomizacją (n = 327, tylko dorośli) wykazano, że E. coli Nissle 1917 był równie skuteczny, jak mesalazyna w podtrzymywaniu remisji w colitis ulcerosa. W leczeniu nawracających lub opornych na leczenie pouchitis u dorosłych skuteczny był preparat VSL#3 zawierający 4 szczepy lactobacillii, 3 szczepy bifidobacteria i Streptococcus thermophilus. Brakuje podobnych badań u dzieci.
Leczenie żywieniowe
Wytyczne zawierają zalecenia North American Society for Pediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition dotyczące postępowania żywieniowego u dzieci chorych na przewlekłe nieswoiste zapalenie jelit. Przedstawiono w nich między innymi stanowisko ekspertów amerykańskich dotyczące: (1) identyfikacji i monitorowania zaburzeń stanu odżywienia (jako minimum uznano regularne nanoszenie na siatkę centylową danych dotyczących masy i długości ciała oraz BMI); (2) diety - wskazane jest przestrzeganie zrównoważonej diety odpowiedniej dla wieku i płci; (3) odpowiedniej podaży wapnia (1300 mg/dzień dla nastolatków) i witaminy D (400 j./dzień bez względu na wiek); (4) stosowania diety enteralnej w indukowaniu remisji u chorych na ostrą postać choroby Leśniowskiego i Crohna - uznano, że skuteczność diety elementarnej i polimerycznej jest podobna; (5) wskazań do całkowitego żywienia dożylnego; (6) stosowania glutaminy, oleju rybiego, krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych jako podstawowego leczenia - uznano, że nieliczne dane naukowe nie pozwalają na sformułowanie jednoznacznych zaleceń; (7) zaburzeń psychospołecznych często występujących u dzieci z przewlekłym nieswoistym zapaleniem jelit i mogących ulec nasileniu w czasie leczenia żywieniowego (enteralnego lub TPN).
Wartość diagnostyczna badań krwi
W praktyce codziennej istotna jest szybka identyfikacja dzieci, u których istnieje duże prawdopodobieństwo przewlekłego zapalenia jelit. Wyniki badania brytyjskiego wykazały, że u dzieci z dolegliwościami przewodu pokarmowego najbardziej przydatnymi w identyfikacji dzieci z podejrzeniem colitis ulcerosa lub choroby Leśniowskiego i Crohna jest stwierdzenie w badaniach laboratoryjnych niedokrwistości lub trombocytozy W celu ustalenia ostatecznego rozpoznania konieczne jest jednak wykonanie specjalistycznych badań.
Budezonid
Od kilku już lat prowadzone są badania nad zastosowaniem w chorobie Leśniowskiego i Crohna preparatów kortykosteroidowych o małej biodostępności, w tym budezonidu. W 2004 roku opublikowano wyniki badania European Collaborative Research Group on Budesonide in Paediatric IBD. W badaniu z randomizacją obejmującym 48 pacjentów z chorobą Leśniowskiego i Crohna w wieku 6.-16. roku życia stwierdzono, że budezonid podawany doustnie w dawce 9 mg/dobę przez 8 tygodni, a następnie 6 mg/kg przez 4 tygodnie nie różni się skutecznością od standardowych dawek prednizonu (1 mg/kg przez 4 tygodnie, zmniejszanie dawki przez 8 tygodni). Remisję stwierdzono odpowiednio u 55% i 71% pacjentów (p = 0,25). Częstość występowania działań niepożądanych w grupie eksperymentalnej była istotnie mniejsza niż w grupie kontrolnej. Wyniki są zgodne z wynikami wcześniejszego badania z randomizacją, ale przeprowadzonego metodą otwartej próby.
Infliksimab
Dobrze udokumentowane jest korzystne działanie infliksimabu w leczeniu choroby Leśniowskiego i Crohna bez przetok. Wcześniejsze krótkofalowe obserwacje sugerowały jego skuteczność także w leczeniu choroby Leśniowskiego i Crohna z przetokami. Miniony rok dostarczył kolejne takie dane, tym razem pochodzące z dużego, przeprowadzonego jednak wyłącznie u dorosłych, badania z randomizacją, z dłuższym okresem
Nie ulega wątpliwości, że infliksimab jest cennym lekiem, ale jego stosowanie wiąże się z występowaniem wielu działań niepożądanych. Wśród działań niepożądanych warto wymienić reakcje anafilaktyczne, posocznicę, gruźlicę, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii, histoplazmozę, zakażenie wirusem cytomegalii, aspergillozę, kryptokokozę, kandydozę czy listeriozę. Teoretycznie istnieje również zwiększone ryzyko wystąpienia chorób rozrostowych (np. lymphoma). W piśmiennictwie w zasadzie nie ma podobnych opracowań dotyczących dzieci.
Probiotyki
Etiopatogeneza przewlekłych nieswoistych zapaleń jelit wciąż jeszcze jest niejasna. Uważa się jednak, że mikroflora jelitowa może odgrywać istotną rolę w inicjowaniu i(lub) podtrzymywaniu stanu zapalnego, w związku z czym podejmowane są próby stosowania probiotyków w leczeniu przewlekłego nieswoistego zapalenia jelit. W dużym badaniu z randomizacją (n = 327, tylko dorośli) wykazano, że E. coli Nissle 1917 był równie skuteczny, jak mesalazyna w podtrzymywaniu remisji w colitis ulcerosa. W leczeniu nawracających lub opornych na leczenie pouchitis u dorosłych skuteczny był preparat VSL#3 zawierający 4 szczepy lactobacillii, 3 szczepy bifidobacteria i Streptococcus thermophilus. Brakuje podobnych badań u dzieci.
Oddziały
wybierz oddział...
